Viralowa symulacja stworzona z Claude ma 23 miliony wyświetleń i pokazuje, dlaczego palce nigdy naprawdę się nie dotykają
Deweloper z pomocą Claude, modelu AI od Anthropic, przygotował symulację 3D tłumaczącą, dlaczego ludzkie palce w rzeczywistości nigdy się nie stykają, nawet gdy mocno je do siebie przycisnąć. Nagranie zebrało miliony wyświetleń i wywołało spór o to, co właściwie ilustruje.
Deweloper z pomocą Claude, modelu AI od Anthropic, przygotował symulację 3D tłumaczącą, dlaczego ludzkie palce w rzeczywistości nigdy się nie stykają, nawet gdy mocno je do siebie przycisnąć. Nagranie zebrało miliony wyświetleń i wywołało spór o to, co właściwie ilustruje.
Animację opublikował 10 listopada An Xuan, twórca scen 3D generowanych przy użyciu AI. Na początku filmu dwa palce zbliżają się do siebie, a potem kamera robi zbliżenie i pokazuje mikroskopijne struktury pod skórą.
Xuan wyjaśnił, że animację złożył Claude, a renderowanie wykonano w 67.js. To otwartoźródłowy silnik zaprojektowany z myślą o pracy z agentami AI.
Wraz ze zbliżaniem kamery odległość między palcami maleje. Widz ogląda kolejno linie papilarne, komórki i wreszcie atomy, z których zbudowana jest skóra.
Pomysł Xuan zapożyczył od japońskiego dewelopera, który wcześniej stworzył interaktywną aplikację, by wytłumaczyć córce paradoks Zenona. Aplikacja również powstała z udziałem Claude i pozwala raz za razem zmniejszać o połowę odległość między dwoma palcami, schodząc od wzoru skóry aż do skali atomowej.
Paradoks Zenona ma ponad 2400 lat. Starogrecki filozof rozumował tak: zanim obiekt dotrze do celu, musi pokonać połowę drogi, potem połowę pozostałego odcinka i tak w nieskończoność. Skoro podziałów jest nieskończenie wiele, ruch ku celowi zdaje się nigdy nie kończyć.
Z paradoksu nie wynika jednak, że dwa obiekty nie mogą się zetknąć. Matematyka dawno rozwiązała tę sprzeczność. Nieskończony ciąg coraz krótszych odcinków może dawać skończoną sumę: 1/2 + 1/4 + 1/8 i tak dalej sumują się dokładnie do jedności, więc drogę pokonuje się w skończonym czasie.
Właśnie dlatego w komentarzach pod filmem trwa dyskusja, czy symulacja ma w ogóle cokolwiek wspólnego z Zenonem. W rzeczywistości do „dotyku” nie dochodzi z innego, fizycznego powodu.
Na poziomie atomowym palcom przeszkadza oddziaływanie elektromagnetyczne i efekty kwantowe. Powłoki elektronowe atomów skóry odpychają się nawzajem. Do tego zakaz Pauliego nie pozwala elektronom o identycznych stanach kwantowych zajmować tego samego miejsca. Dlatego atomy nie przenikają przez siebie, a wrażenie dotyku bierze się z siły odpychania działającej na bardzo małych odległościach.
Symulacja obrazowo pokazuje te idee, ale nie jest naukowym dowodem na to, że palce nigdy się nie dotykają. Sprawa w dużej mierze rozbija się o definicję: jeśli za dotyk uznamy oddziaływanie powłok elektronowych, a nie zlewanie się atomów, to palce stykają się bez przerwy.
Ładuję kolejny news…
Komentarze