Student zbudował działającą drukarkę 3D niemal w całości z klocków LEGO. Koszt: niespełna 180 dolarów
Adam Turaj, student mechatroniki na Uniwersytecie Waterloo, zbudował drukarkę 3D, która w 92% składa się z elementów LEGO. Urządzenie nosi nazwę Studprint, a pliki źródłowe trafiły do otwartego repozytorium. W całej konstrukcji znalazło się tylko 13 części niezwiązanych ze słynnymi klockami.
Adam Turaj, student mechatroniki na Uniwersytecie Waterloo, zbudował drukarkę 3D, która w 92% składa się z elementów LEGO. Urządzenie nosi nazwę Studprint, a pliki źródłowe trafiły do otwartego repozytorium. W całej konstrukcji znalazło się tylko 13 części niezwiązanych ze słynnymi klockami.
Łączny koszt komponentów wyniósł 173,35 dolara. Na same klocki LEGO poszło z tej kwoty zaledwie 30 dolarów. Większość budżetu pochłonęła elektronika i silniki, bez których drukowanie nie byłoby możliwe.
Pomysł narodził się dzięki konkursowi Infill, który Hack Club uruchomił na początku 2026 roku. Organizatorzy zaproponowali makerom i entuzjastom zaprojektowanie własnej drukarki 3D od zera, a uczestnikom przyznawali grant w wysokości 350 dolarów na budowę. Ci, którzy przysłali wydrukowanego na swoim sprzęcie Benchy'ego, mieli szansę pojechać na Rocky Mountain RepRap Festival 2026.
Turaj znalazł się wśród zwycięzców. Zaproszono go na festiwal, gdzie pokazał Studprint publiczności liczącej ponad 4000 osób i poznał Zacka Freedmana, dyrektora marketingu Prusa Research.
Swoją drukarkę student zaprojektował w SOLIDWORKS. Nazwa nawiązuje do wypustek (studs) na górnej stronie klocków LEGO. Turaj narzucił sobie dodatkowe ograniczenie: w miarę możliwości korzystał wyłącznie z „klasycznych" elementów, unikając części z serii LEGO Technic – belek, osi i kół zębatych.
Wizualizacje modelu CAD w repozytorium na GitHubie łatwo pomylić ze zrzutami ekranu z wirtualnego programu do budowania z LEGO. Pod względem układu Studprint to klasyczna drukarka z ruchomym stołem, w której platforma przesuwa się w przód i w tył wzdłuż osi Y. Z klocków zbudowano ramę, bramę, śruby pociągowe, a nawet sam stół roboczy.
W odróżnieniu od zabawkowych konstrukcji Studprint opiera się na tej samej bazie, co pełnoprawne drukarki składane samodzielnie. W specyfikacji wymieniono następujące kluczowe komponenty:
-
Płyta sterująca BTT SKR Pico V1.0, popularna w drukarkach open source w rodzaju Voron V0
-
Komputer jednopłytkowy Raspberry Pi Zero 2 W do bezprzewodowego sterowania
-
Zasilacz impulsowy Mean Well LRS-150-24
-
Pięć silników krokowych NEMA 17
-
Ekstruder Trianglelab V6
Płyta, Raspberry Pi i zasilacz kosztowały po około 25 dolarów każdy. Cztery silniki NEMA 17 odpowiadają za ruch w osiach, piąty podaje filament do ekstrudera. Silniki tego standardu stosuje się zarówno w otwartych, jak i w komercyjnych drukarkach 3D.
Jedyny wydruk w repozytorium to klasyczny testowy stateczek Benchy, nieoficjalny wzorzec do sprawdzania jakości drukarek 3D. Model powstał pod kontrolą firmware'u Klipper w 1 godzinę i 15 minut. Efekt wygląda przyzwoicie, zważywszy że śruby pociągowe drukarki w całości złożono z plastikowych elementów LEGO.
Ładuję kolejny news…
Komentarze