Piątek, 20 listopada 2026
GameDrive

Student zbudował działającą drukarkę 3D niemal w całości z klocków LEGO. Koszt: niespełna 180 dolarów

Adam Turaj, student mechatroniki na Uniwersytecie Waterloo, zbudował drukarkę 3D, która w 92% składa się z elementów LEGO. Urządzenie nosi nazwę Studprint, a pliki źródłowe trafiły do otwartego repozytorium. W całej konstrukcji znalazło się tylko 13 części niezwiązanych ze słynnymi klockami.

Kacper Witkowski 2 min czytania 1 0
Student zbudował działającą drukarkę 3D niemal w całości z klocków LEGO. Koszt: niespełna 180 dolarów

Adam Turaj, student mechatroniki na Uniwersytecie Waterloo, zbudował drukarkę 3D, która w 92% składa się z elementów LEGO. Urządzenie nosi nazwę Studprint, a pliki źródłowe trafiły do otwartego repozytorium. W całej konstrukcji znalazło się tylko 13 części niezwiązanych ze słynnymi klockami.

Łączny koszt komponentów wyniósł 173,35 dolara. Na same klocki LEGO poszło z tej kwoty zaledwie 30 dolarów. Większość budżetu pochłonęła elektronika i silniki, bez których drukowanie nie byłoby możliwe.

Pomysł narodził się dzięki konkursowi Infill, który Hack Club uruchomił na początku 2026 roku. Organizatorzy zaproponowali makerom i entuzjastom zaprojektowanie własnej drukarki 3D od zera, a uczestnikom przyznawali grant w wysokości 350 dolarów na budowę. Ci, którzy przysłali wydrukowanego na swoim sprzęcie Benchy'ego, mieli szansę pojechać na Rocky Mountain RepRap Festival 2026.

Student zbudował działającą drukarkę 3D niemal w całości z klocków LEGO. Koszt: niespełna 180 dolarów

Turaj znalazł się wśród zwycięzców. Zaproszono go na festiwal, gdzie pokazał Studprint publiczności liczącej ponad 4000 osób i poznał Zacka Freedmana, dyrektora marketingu Prusa Research.

Swoją drukarkę student zaprojektował w SOLIDWORKS. Nazwa nawiązuje do wypustek (studs) na górnej stronie klocków LEGO. Turaj narzucił sobie dodatkowe ograniczenie: w miarę możliwości korzystał wyłącznie z „klasycznych" elementów, unikając części z serii LEGO Technic – belek, osi i kół zębatych.

Wizualizacje modelu CAD w repozytorium na GitHubie łatwo pomylić ze zrzutami ekranu z wirtualnego programu do budowania z LEGO. Pod względem układu Studprint to klasyczna drukarka z ruchomym stołem, w której platforma przesuwa się w przód i w tył wzdłuż osi Y. Z klocków zbudowano ramę, bramę, śruby pociągowe, a nawet sam stół roboczy.

W odróżnieniu od zabawkowych konstrukcji Studprint opiera się na tej samej bazie, co pełnoprawne drukarki składane samodzielnie. W specyfikacji wymieniono następujące kluczowe komponenty:

  • Płyta sterująca BTT SKR Pico V1.0, popularna w drukarkach open source w rodzaju Voron V0

  • Komputer jednopłytkowy Raspberry Pi Zero 2 W do bezprzewodowego sterowania

  • Zasilacz impulsowy Mean Well LRS-150-24

  • Pięć silników krokowych NEMA 17

  • Ekstruder Trianglelab V6

Płyta, Raspberry Pi i zasilacz kosztowały po około 25 dolarów każdy. Cztery silniki NEMA 17 odpowiadają za ruch w osiach, piąty podaje filament do ekstrudera. Silniki tego standardu stosuje się zarówno w otwartych, jak i w komercyjnych drukarkach 3D.

Jedyny wydruk w repozytorium to klasyczny testowy stateczek Benchy, nieoficjalny wzorzec do sprawdzania jakości drukarek 3D. Model powstał pod kontrolą firmware'u Klipper w 1 godzinę i 15 minut. Efekt wygląda przyzwoicie, zważywszy że śruby pociągowe drukarki w całości złożono z plastikowych elementów LEGO.

Oceń materiał Oceń jako jeden z pierwszych

Komentarze

  1. Nie ma jeszcze komentarzy. Napisz pierwszy!

Czytaj także