Wszystkie skandale GTA: czarny PR, proces z klubem ze striptizem, nagi kongresmen, a nawet tortury
Pełna chronologia 29 lat. Historia powstawania gier Grand Theft Auto jest ściśle spleciona ze skandalami i procesami sądowymi! Rockstar Games przez dziesięciolecia po mistrzowsku radziło sobie z konfliktami różnej skali i prowokowało hejterów, żeby mówili o grze jeszcze głośniej. W tym tekście...
Pełna chronologia 29 lat.
Historia powstawania gier Grand Theft Auto jest ściśle spleciona ze skandalami i procesami sądowymi! Rockstar Games przez dziesięciolecia po mistrzowsku radziło sobie z konfliktami różnej skali i prowokowało hejterów, żeby mówili o grze jeszcze głośniej. W tym tekście przypominamy zamieszanie wokół każdej części GTA.
Grand Theft Auto (1997)
Historia Grand Theft Auto sięga projektu, który omal nie został skasowany jeszcze przed premierą. Pierwotnie gra powstawała pod nazwą Race ’n’ Chase i stawiała na pościgi samochodowe. Od 1995 roku pracowało nad nią szkockie studio DMA Design (w 2002 roku przemianowane na Rockstar North).
W oryginalnej koncepcji Race ’n’ Chase gracz mógł wybrać stronę: kierować policjantem albo przestępcą. Zgodnie z dokumentem projektowym, grając funkcjonariuszem patrolu, trzeba było słuchać nazw ulic podawanych przez dyspozytora i zaglądać do papierowej mapy. Jak mówił dyrektor kreatywny DMA Gary Penn, nikt nie chce być policjantem – bycie złym jest fajniejsze.
Innymi problemami projektu były stabilność builda i sterowanie. Według Penna gra ciągle się wysypywała, przez co projektanci nie byli w stanie przetestować ani jednej mechaniki. Prowadzenie samochodów nazywał obrzydliwym, z przegięciem w stronę realizmu: w pewnym momencie za otwieranie drzwi odpowiadał osobny przycisk.
Projekt długo nie składał się w spójny pomysł, a deweloperzy w ogóle nie trafiali w terminy. Nieważne, czy chodziło o silnik, design, testy czy samą premierę. Wydawcę, BMG Interactive, takie podejście niesamowicie irytowało. Firma wielokrotnie próbowała „udusić” projekt, a pracownicy studia starali się go ratować.
Nieoczekiwanym punktem zwrotnym okazał się błąd w kodzie: radiowozy nagle zaczęły zachowywać się skrajnie agresywnie, ścigać gracza i taranować jego auto. Deweloperzy zauważyli, że chaotyczne pościgi są o wiele ciekawsze niż grzeczna symulacja pracy policji. Ten bug pomógł ekipie znaleźć jeden z kluczowych kierunków przyszłej gry.
Z pomysłu grania policjantem ostatecznie zrezygnowano. Race ’n’ Chase zmieniło się w kryminalną piaskownicę, w której gracz mógł kraść samochody, uciekać przed policją, wykonywać zlecenia przestępców i siać chaos na ulicach miasta.
W efekcie w pierwszym GTA znalazły się misje z napadami na banki, zabójstwami na zlecenie i kradzieżami aut. Gracz mógł wyrzucić kierowcę z samochodu, bić się na pięści, brać udział w strzelaninach i używać broni aż po granatnik i miotacz ognia.
Wraz ze zmianą koncepcji projekt dostał inną nazwę – Grand Theft Auto. Gra nabrała kryminalnego charakteru, a BMG Interactive przygotowywało się do wydania produktu, który wyszedł o wiele bardziej prowokacyjny niż pierwotny zamysł. Ale jak sprzedać tak niemoralną grę?
Czarny PR
DMA Design i BMG Interactive zdecydowały się na desperacki krok – do promocji projektu zaangażowały tabloidowego PR-owca Maxa Clifforda:
● Rozpowszechniał wśród polityków i prasy prowokacyjne informacje o grze: na przykład, że można w niej rozjeżdżać pieszych i zabijać policjantów.
● Tabloidy wychodziły z krzykliwymi nagłówkami. Daily Mail nazwał GTA „przestępczą grą komputerową gloryfikującą chuliganów, którzy uciekają z miejsca wypadku”. News of the World wyszedł z tytułem „Szefowi chorej gry zabrano prawo jazdy” – pretekstem był wypadek spowodowany przez developera DMA Briana Baglowa.
● 20 maja 1997 roku w Izbie Lordów podniesiono kwestię możliwych kroków przeciwko grze. Przy premierze GTA otrzymało kategorię wiekową BBFC 18: sprzedaż osobom poniżej 18 lat stała się nielegalna. Łamiącym zakaz groziła kara do 5 000 funtów, do sześciu miesięcy pozbawienia wolności albo jedno i drugie.
Krysznowcy, strzelaniny z glinami i tworzenie mitów
Gameplay GTA też budził oburzenie. Jednak nawet dziś trudno powiedzieć, które z przypisywanych grze epizodów naprawdę w niej były, a które okazały się zmyślone.
Na przykład kradzieże samochodów, strzelaniny z policją i wykonywanie zleceń syndykatu przestępczego krytykowały prasa, parlamentarzyści i komisja klasyfikacyjna BBFC; w Brazylii grę zakazało Ministerstwo Sprawiedliwości.
A w przypadku krysznowców nic takiego nie było. Przynajmniej w źródłach z tamtych lat nic nie odnotowano, podobnie jak żadnych oficjalnych protestów ISKCON (Międzynarodowego Towarzystwa Świadomości Kryszny) ani jego brytyjskiego oddziału.
Za zlikwidowanie całego szeregu NPC w szafranowych szatach (rozjechaniem albo ostrzałem) gracz dostawał bonus „GOURANGA!” (u krysznowców to okrzyk radości – „bądź szczęśliwy!”) oraz pełny poziom poszukiwania. Później słowo wróciło do serii: w pecetowej wersji GTA 2 wpisanie „Gouranga” w polu nazwy gracza odblokowywało pole do aktywacji kodów. W grze pojawiały się też banery „Gouranga” – wisiały w wedyjskiej świątyni krysznowców w Industrial District.
Powiązane gry
Ładuję kolejny news…
Komentarze